Bu poster, 2024 Güz döneminde TED Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümünde Doç. Dr. Başak Ağın’ın verdiği Çevreci Beşerî Bilimlere Giriş dersinin sunumları için Elanur Sylvia Koç, Deniz İmren Çelikbay, Lara Nil Bayraktaroğlu ve İdil Bengi tarafından hazırlanmıştır. İçeriği Azranur Elif Sucuoğlu yayına hazırlamıştır.
This poster is prepared and presented by Elanur Sylvia Koç, Deniz İmren Çelikbay, Lara Nil Bayraktaroğlu, and İdil Bengi in the Introduction to Environmental Humanities course taught by Assoc. Prof. Dr. Başak Ağın at TED University, Department of English Language and Literature in the Fall Semester of 2024. The content is checked and proofread by Azranur Elif Sucuoğlu.
The concept of storied matter and its significance will first be defined. It is held that materials and artifacts possess histories. Through these histories, connections between culture, history, and emotions and the physical world are established. Objects are not merely inanimate but are considered active participants in life, incorporating memories and meanings that shape perceptions and interactions with the external world. The value of a family heirloom, such as a piece of jewelry, is not derived solely from its material composition. Instead, it is the relationships and memories preserved over the years that provide its true worth.
The significance of this concept lies in its ability to allow items to be viewed as more than mere tools. It is demonstrated by storied matter that artifacts can carry cultural and historical significance.
One of the questions asked: Why is this important? Numerous examples of narrative matter can be observed. In literature, items such as the quilts in Alice Walker’s Everyday Use or the green light in The Great Gatsby are used to represent broader ideas such as hope or ancestry. It has been suggested by some philosophers that objects have the capacity to shape lives and behaviors by influencing the surrounding environment. Through materials used in art, such as paint or stone, emotions are conveyed, and narratives are told. In history and science, fossils and artifacts serve as objects that reveal stories of the past and illustrate how people and events have shaped the world.
It is through storied matter that a reminder is provided of the mutual relationship shared with objects. Culture and history are connected through them, memories are preserved, and identities are formed. By appreciating storied matter, it is possible to determine how objects influence the narratives of both life and the world.
The origin and development of “storied matter” will be discussed. Since “storied matter” serves as a subtitle within Material Ecocriticism, a brief mention of Material Ecocriticism will be made. As an interdisciplinary paradigm, material ecocriticism integrates the material turn in the humanities with ecocriticism, emphasizing the agency of matter and the interconnectedness of humans with the natural world. Anthropocentric ideas are challenged by this approach through its focus on the connections between environmental and cultural influences. By recognizing matter as active and capable of “storied” expression, a dynamic interpretation of interactions between human and nonhuman entities across ecological and cultural realms is permitted.
The phrase “storied matter” was introduced by Serenella Iovino and Serpil Oppermann, co-editors of the significant anthology Material Ecocriticism (2014). It is defined by them as the idea that physical entities—whether landscapes, individuals, or materials—are inherently connected to narratives and histories. This perspective asserts that matter is not passive but instead engages in narrative through interactions and transformations within ecological and cultural systems.
To bridge the gap between material and narrative agency, “Storied Matter” was proposed by Iovino and Oppermann. Narrative agency is described as the ability of an entity—whether human or non-human—to shape or influence a story within a given context. Their aim was to examine how natural phenomena such as rivers and forests, as well as artificial materials like plastic, could be considered “narrative agents.” Through these agents, stories regarding environmental change, cultural influence, and historical events are conveyed.
Different examples have been provided by Iovino and Oppermann in their studies:
The “Bodies of Naples”: The city of Naples is analyzed by Iovino as a physical and cultural entity that displays interconnected stories about human activity, geological changes, and pollution. Its materiality—including its porous volcanic rock, ancient ruins, and environmental crises—is considered a storied entity.
The impact of plastic pollution on ecosystems, human consumption, and waste is explored by Stacy Alaimo, demonstrating the intertwined narratives of humans and nature.
Since its introduction, “Storied Matter” has been applied across various academic disciplines, including environmental activism and literary studies. It has been expanded upon to explore biosemiotics, posthumanist narratives, and ecological politics. It has played a central role in discussions of ecological crises, highlighting how materiality itself serves as evidence of climate change, environmental degradation, and cultural histories.
The significance of memory in storied matter will now be examined. Serenella Iovino and Serpil Oppermann, in the introduction to Material Ecocriticism, explore the idea that “stories come to matter.” Their central argument is that matter is not passive but instead holds and expresses narratives that shape social, ecological, and cultural realities.
One of the primary questions is: How does matter speak? It communicates through the changes it produces, the perceptions it influences, and the visible evidence it carries. It has been stated that “the stories of matter are everywhere: in the air we breathe, the food we eat, in the things and beings of this world, within and beyond the human realm.” This statement underscores the fact that all matter, whether man-made or natural, contains embedded stories. As matter interacts with both human and non-human forces, it becomes a subject of storytelling.
Another important question is: Why do stories matter? The complexity of existence is given shape and meaning by narratives. Recognizing matter as storied shifts perception, transforming it from a passive resource to an active participant in existence. Through storytelling, the invisible is made visible, and the complex is rendered comprehensible. A polluted river, for instance, is more than a body of water; its narrative reflects industrial exploitation, ecological degradation, and the consequences of human actions.
Lastly, the significance of Iovino and Oppermann’s argument lies in their promotion of a relational view of the material world. Every human interaction with matter contributes to a collective narrative, embedding individuals within a broader network of storytelling entities. By conceptualizing matter as an active storyteller, anthropocentric worldviews are questioned, and attention is drawn to the interconnection of human and non-human narratives. This perspective fosters not only ecological awareness but also ethical responsibility toward the material world.
In conclusion, the concept of storied matter challenges perceptions of objects, whether man-made or natural, by presenting them as storied entities with histories and meanings that extend beyond their physicality. Rather than merely reflecting the past, storied matter encourages consideration of how the future may be shaped through the acknowledgment of matter as dynamic and meaningful. The narratives embedded within the physical world provide insights into cultural histories, ecological changes, and human influence.
Through this perspective, a challenge is presented: to pay closer attention to the physical world and recognize that every object possesses a history, linking past and present while shaping the future. Each object—whether a protest sign, a river, or a piece of furniture—carries a story that must be treated with care. Reflection is encouraged upon the objects and places within everyday life.
What stories do they tell? What lessons can be learned from these stories to create a more sustainable and thoughtful future?
Öncelikle, öykülü madde kavramı ve bunun önemine bakalım. Malzemelerin ve eserlerin tarihî geçmişe sahip olduğu kabul edilir. Bu geçmişler aracılığıyla kültür, tarih ve duygular ile fiziksel dünya arasında bağlantılar kurulur. Nesneler yalnızca cansız varlıklar değil, aksine anıları ve anlamları içeren, algıları ve dış dünya ile etkileşimleri şekillendiren aktif katılımcılar olarak görülmektedir. Aile yadigârı olan bir mücevher gibi nesnelerin değeri yalnızca malzeme bileşiminden kaynaklanmaz. Bunun yerine, yıllar boyunca korunmuş ilişkiler ve anılar, onlara gerçek değerini kazandırır.
Bu kavramın önemi, nesnelerin yalnızca birer araçtan daha fazlası olarak görülmesini sağlamasında yatar. Öykülü madde aracılığıyla, eserlerin kültürel ve tarihî öneme sahip olabileceği gösterilmektedir.
Sıkça sorulan sorulardan biri şudur: Bu neden önemlidir? Çevremizde birçok anlatısal madde örneği gözlemlenebilir. Edebiyatta, Alice Walker’ın Günlük Kullanım eserindeki yorganlar veya Muhteşem Gatsby’deki yeşil ışık, umut veya soy bağı gibi daha geniş kavramları temsil etmek için kullanılır. Bazı filozoflar, nesnelerin çevremizi etkileyerek hayatlarımızı ve davranışlarımızı şekillendirme gücüne sahip olduğunu öne sürmüştür. Boya veya taş gibi sanat malzemeleri aracılığıyla duygular ifade edilir ve öyküler anlatılır. Tarih ve bilim alanlarında ise fosiller ve eserler geçmişin öykülerini açığa çıkararak insanları ve olayları nasıl şekillendirdiğini gösterir.
Öykülü madde, nesnelerle karşılıklı bir ilişki içinde olduğumuzu hatırlatır. Kültür ve tarih ile bağlantılar kurmamızı sağlar, anıları muhafaza eder ve kimliklerimizi şekillendirir. Öykülü maddeyi anlamlandırarak nesnelerin hem hayatlarımız hem de dünya üzerindeki anlatıları nasıl etkilediğini belirlemek mümkündür.
“Öykülü madde” kavramının kökeni ve gelişimine bakılacak olursa, öncelikle maddeci ekoeleştiriye değinmek gerekir. Maddeci Ekoeleştiri, beşeri bilimlerdeki maddesel dönüşü ile ekoeleştiriyi birleştiren disiplinlerarası bir yaklaşımdır. Maddenin özne oluşunu vurgulayan bu yaklaşım, insan ve doğal dünya arasındaki karşılıklı bağı öne çıkarır. Antroposantrik (insan merkezli) düşünceler bu yöntemle sorgulanarak çevresel ve kültürel etkilerin iç içe geçtiği gösterilir. Maddenin aktif ve “öykülü” ifade yeteneğine sahip olduğunun kabul edilmesi, insan ve insan dışı varlıklar arasındaki ekolojik ve kültürel etkileşimlerin dinamik bir şekilde yorumlanmasını sağlar.
“Öykülü madde” terimi, 2014 yılında Serenella Iovino ve Serpil Oppermann tarafından düzenlenen Maddeci Ekoeleştiri adlı önemli antolojide ortaya atılmıştır. Fiziksel varlıkların (manzaralar, bireyler veya malzemeler) doğrudan anlatılar ve tarihlerle bağlantılı olduğu bu kavramla tanımlanmıştır. Bu bakış açısına göre, madde edilgen değildir, aksine ekolojik ve kültürel sistemlerdeki etkileşimler ve değişimler yoluyla anlatıya katılır.
Iovino ve Oppermann, “Öykülü Madde” kavramını maddesel ve anlatısal özne arasındaki boşluğu kapatmak amacıyla önermiştir. Anlatısal özne, ister insan ister insan dışı olsun, belirli bir bağlamda bir öyküyü şekillendirme veya etkileme yeteneğine sahip bir varlık olarak tanımlanır. Onların amacı, nehirler ve ormanlar gibi doğal fenomenlerin yanı sıra plastik gibi yapay malzemelerin de “anlatı öznesi” olarak değerlendirilebileceğini incelemekti. Bu özneler aracılığıyla çevresel değişim, kültürel etki ve tarihî olaylarla ilgili öyküler anlatılır.
Iovino ve Oppermann, çalışmalarında farklı örnekler sunmuştur:
“Napoli’nin Bedenleri”: Iovino, Napoli şehrini fiziksel ve kültürel bir varlık olarak inceleyerek insan faaliyetleri, jeolojik değişimler ve kirlilikle iç içe geçmiş öyküleri sergilediğini gösterir. Şehrin maddeselliği—gözenekli volkanik kayaları, antik kalıntıları ve çevresel krizleri—öykülü bir varlık haline gelir.
Stacy Alaimo, plastik kirliliğinin ekosistemler, insan tüketimi ve atık yönetimi üzerindeki etkilerini inceleyerek insanların ve doğanın iç içe geçmiş anlatılarını vurgular.
Bu kavram ortaya atıldığından beri, “Öykülü Madde” çevreci aktivizm ve edebiyat çalışmaları da dahil olmak üzere birçok akademik alanda uygulanmıştır. Biyosemiotik, posthümanist anlatılar ve ekolojik siyaset gibi konuları araştıran akademisyenler tarafından genişletilmiştir. Modern çağda ekolojik felaketler üzerine yapılan tartışmalarda, maddeye atfedilen anlatısal gücün iklim değişikliği, çevresel bozulma ve kültürel tarihlere tanıklık ettiği vurgulanmaktadır.
Sonuç olarak, öykülü madde kavramı, ister insan yapımı ister doğal olsun, nesnelerin yalnızca fiziksel varlıklar olarak görülmemesi gerektiğini göstermektedir. Öykülü madde, geçmişi anlamamızı sağlamakla kalmaz, aynı zamanda geleceği nasıl şekillendirebileceğimizi düşünmemize de yardımcı olur. Fiziksel dünyada bulunan anlatılar, kültürel tarih, ekolojik değişimler ve insan etkisi hakkında bize önemli bilgiler sunar.
Bu bakış açısıyla, çevremizdeki fiziksel dünyaya daha dikkatle bakmamız teşvik edilir. Her nesnenin bir geçmişi olduğu ve geçmiş ile şimdiyi birbirine bağladığı kabul edilerek geleceği şekillendirdiği görülmelidir. İster bir protesto pankartı, ister bir nehir, ister bir mobilya parçası olsun, her nesnenin anlatacağı bir öyküsü vardır ve bunlar özenle ele alınmalıdır.
Hayatınızdaki nesnelere ve mekânlara bir göz atın.
Onlar hangi öyküleri anlatıyor? Bu öykülerden, daha umut dolu ve sürdürülebilir bir gelecek inşa etmek için hangi dersler çıkarılabilir?
Elanur Sylvia Koç, Deniz İmren Çelikbay, Lara Nil Bayraktaroğlu ve İdil Bengi
