Bu poster, 2024 Güz döneminde TED Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümünde Doç. Dr. Başak Ağın’ın verdiği Çevreci Beşerî Bilimlere Giriş dersinin sunumları için Sefa Ediz, Rıdvan Efe Üstünkaya, Aslı Çelik, Dicle Karşıgil ve Ata Akyürek tarafından (görsel için Yapay Zeka yardımıyla) hazırlanmıştır. İçeriği yayına Sevilay Keçelioğlu hazırlamıştır.
This poster is prepared (with the help of AI for the visuals) and presented by Sefa Ediz, Rıdvan Efe Üstünkaya, Aslı Çelik, Dicle Karşıgil, and Ata Akyürek in the Introduction to Environmental Humanities course taught by Assoc. Prof. Dr. Başak Ağın at TED University, Department of English Language and Literature in the Fall Semester of 2024. The content is checked and proofread by Sevilay Keçelioğlu.
Ecogothic is a contemporary genre that combines traditional Gothic themes—such as fear, decay, the supernatural, and the macabre—with concerns about environmental destruction, climate change, and humanity’s negative impact on nature. In essence, it takes the eerie atmospheres and existential dread of classic Gothic fiction and applies them to the ecological crises we face today. Instead of haunted castles or creepy mansions, ecogothic settings feature landscapes and environments that are decaying or ruined, often due to human exploitation of the natural world. Ecogothic works explore the terrifying consequences of ecological degradation, presenting nature not as a tranquil or beautiful force, but as a source of danger, alienation, and horror. Through these stories, the natural world becomes a reflection of humanity’s environmental sins, and nature itself can become an agent of fear, retribution, or even mutating transformation.
Key themes of ecogothic:
- Nature as a Source of Horror: In ecogothic works, nature itself becomes a source of terror, with decaying landscapes, polluted environments, or mutated creatures reflecting humanity’s harmful impact on Earth.
- Decay and Ruin: Ecogothic fiction extends the Gothic theme of decay to the environment, with abandoned factories and dying forests symbolizing the collapse of ecosystems due to human neglect.
- Existential Fear and Ethical Questions: These works address moral and existential concerns, questioning our responsibility to the Earth and the irreversible damage caused by human actions.
Ecogothic is more than just a genre of horror—it’s a reflection of the environmental crises we face today. These works raise important questions about how we treat the planet and what happens when we push nature beyond its breaking point. They serve as a warning, urging us to confront the real-world consequences of our actions and to consider the terrifying future that could await us if we don’t change our ways.
Most importantly, ecogothic works criticize anthropocentric perspectives that view nature as something to be dominated. They show that human arrogance and ego can lead to catastrophic consequences, often depicted as “nature’s revenge.” For example, during the COVID-19 pandemic in 2020, there was nothing we could do except try to resolve it or wait for someone else to solve it. We still don’t know exactly which animal this virus originated from or how quickly it spread across the globe, but this situation revealed to us that there are things beyond human control. The ecogothic is the opposite of romanticized nature. Unlike other fields that idealize nature as sublime and healing, the ecogothic embraces a darker and more complex perspective. Nature is depicted as both beautiful and terrifying. Before the term ecogothic emerged, Simon Estok’s concept of “ecophobia” expressed how people perceive and understand nature as something threatening and frightening. In other words, ecophobia can be described as a kind of fear of nature, a term that holds a significant connection to the ecogothic. The ecogothic blurs the boundaries between nature and the supernatural. In ecogothic narratives, natural elements combine with supernatural ones, questioning the separation between the natural and the unnatural. Forests and rural landscapes become spaces of mystery and fear. Finally, one of the reasons why the ecogothic is important is that it prioritizes non-human beings and empowers them. Plants, animals, weather events, and natural landscapes are often given “agency”; that is, they become active participants in the story. The general idea is this: if you do not respect nature and non-human entities, nature will take its revenge on you.
Eco-gothic literature delves into humanity’s complex and often unsettling relationship with nature, blending environmental themes with Gothic elements such as fear, awe, and the sublime. In this genre, nature is not merely a backdrop but an active force, a kind of antagonist or a sublime entity. The foundational tropes of Gothic literature—terror, reverence, dread, and grandeur—intertwine with ecological concerns, challenging humanity’s perceived dominance and highlighting its fragility in the face of nature’s power. Richard Powers’ The Overstory and Cormac McCarthy’s The Road stand as compelling examples of this literary approach, exploring the power of nature and humanity’s vulnerability while shedding light on modern ecological crises. In The Overstory, nature is depicted as more than just an inert environment; it becomes a sentient and ancient character in its own right. The trees in Powers’ novel are portrayed as timeless, conscious beings, existing far beyond the scope of human lifetimes. Indifferent to human concerns yet deeply affected by human destruction, these trees serve as a stark counterpoint to humanity’s destructive hubris. The novel’s eco-gothic tone emerges from this contrast between humanity’s fleeting ambitions and nature’s overwhelming, sublime power. Powers invites readers not only to marvel at the beauty of nature but also to confront its terrifying force and the insignificance of human life within the planet’s vast history. By vividly illustrating the horror of ecological collapse, the novel challenges anthropocentric perspectives and forces readers to grapple with humanity’s transient role in the grand narrative of the Earth. Here, Gothic elements emphasize the awe-inspiring grandeur of nature and humanity’s powerlessness against it. McCarthy’s The Road, on the other hand, presents a much darker vision of ecological devastation and humanity’s dependence on the natural world. The novel envisions a post-apocalyptic landscape where the ultimate Gothic antagonist is a dead, desolate environment. This ash-choked world, devoid of sunlight and life, hauntingly reminds readers of the consequences of ecological failure. Nature in The Road becomes a terrifying specter, a harbinger of doom, and a source of existential dread. In this desolate setting, humanity struggles not only to survive but also to confront the reasons for the world’s collapse. McCarthy uses this bleak environment as a powerful metaphor for humanity’s exploitative relationship with nature, illustrating the catastrophic outcomes of treating the natural world solely as a resource. Both novels illuminate different dimensions of humanity’s conflict with nature. The Overstory presents a world where nature, portrayed as wise and conscious, confronts humanity’s arrogance, while The Road depicts a future where humanity is forced to endure the consequences of nature’s destruction. Despite their contrasting visions, both works convey a shared message: nature is not only a source of beauty and wonder but also a force of immense, often frightening power. Unless humanity learns to live in harmony with this power, it faces the looming threat of ecological collapse. In this sense, eco-gothic literature is more than just a literary genre—it is a vital tool for fostering environmental awareness. By confronting readers with the sublime and sometimes terrifying force of nature, it encourages a reevaluation of humanity’s anthropocentric worldview and invites reflection on the necessity of a more sustainable future.
Two seminal works that explore the fascinating world of Gothic literature and ecological critique: Ecogothic by Andrew Smith and William Hughes, which examines global perspectives on the intersection of nature and the Gothic. And the second piece is Ecogothic in Nineteenth-Century American Literature by Dawn Keetley and Matthew Wynn Sivils, focusing specifically on how 19th-century American authors used Gothic themes to engage with their natural surroundings. Both texts reveal how Gothic literature serves as a unique lens for understanding humanity’s complex and often destructive relationship with the natural world, offering warnings and insights that are increasingly relevant in today’s age of ecological crisis. Let’s begin with Ecogothic. This collection of essays explores how Gothic literature across different cultures and time periods connects with ecological issues. Key themes can be listed as;
Wilderness as Gothic Space: The book analyzed how wilderness—whether the Arctic in Frankenstein or the Canadian forests—functions as a Gothic entity. It is depicted as sublime yet terrifying, evoking both awe and fear.
Ecological Anxiety: Many essays link the Gothic’s traditional concerns—decay, terror, and the unknown—to modern ecological fears. For instance, nature in Gothic works often retaliates against human exploitation, reflecting anxieties about climate change and environmental degradation.
Cultural Variations: By examining diverse texts and films, the book shows how different regions imbue their Gothic landscapes with local fears. In Canada, for example, vast and wild terrains highlight isolation and ecological fragility, while British Gothic often ties nature to class and industrialization. The quote, “how the body as a site of Gothic fear—sexual, injured, dismembered, and celebrated—can be seen and positively re-membered in a literary landscape,” comes from the introduction to Ecogothic by Andrew Smith and William Hughes. It emphasizes how Gothic literature uses the body to evoke fear and transformation while exploring its potential for renewal and connection to the environment. In the context of ecogothic, this idea parallels how nature, often depicted as wounded or threatening, can also symbolize resilience and interconnectedness in literature. From these analyses it can be understood that, Ecogothic underscores the Gothic’s ability to make nature an active character—both a victim of and a force against human intervention. In the Ecogothic in Nineteenth-Century American Literature, our focus shifts to Ecogothic in Nineteenth-Century American Literature, and this anthology narrows in on how American writers of the 1800s used Gothic themes to interrogate the untamed wilderness of the New World.
Some of the few Key Insights are as follows:
Wilderness as Threat: Unlike European Gothic, which often presents nature as static and melancholic, American Gothic portrays nature as dynamic and hostile. Works like Melville’s Moby Dick and Poe’s The Narrative of Arthur Gordon Pym depict the wilderness as an antagonist—a space of terror and mystery.
Environmental Critique: This collection highlights how American authors used Gothic imagery to critique the destructive exploitation of the environment. For instance, the essays examine how Gothic narratives symbolize the consequences of industrialization and expansion, themes still relevant in discussions of ecological collapse.
The vast and unexplored American wilderness inspired both fear and fascination, reflecting the challenges settlers faced. This duality—awe at nature’s grandeur and dread of its uncontrollable power—defines much of the American Ecogothic tradition. The essays also discuss how the Gothic lens allows these writers to explore the tension between humanity’s desire to dominate nature and nature’s resistance to such control. In conclusion, both texts offer remarkable insights into how Gothic literature addresses ecological anxieties. While Ecogothic presents a global and diverse perspective, Ecogothic in Nineteenth-Century American Literature focuses on America’s unique relationship with its wilderness. Together, they show how Gothic literature uses fear, mystery, and decay to reflect humanity’s precarious relationship with the natural world. These works remind us that nature is not just a passive backdrop but an active, often vengeful force, highlighting the need to respect and preserve it. As we face escalating climate and environmental crises, the warnings embedded in Ecogothic literature feel more relevant than ever.
Ecogothic is a subgenre that focuses on environmental disasters, the dangers of nature, and how humans interact with the environment. It combines elements of horror, tension, alienation, and loneliness, and these themes appear in popular culture in various forms. For example, the 2018 film Annihilation follows a group of scientists investigating an area filled with mutated plants and animals. This film is one of the most well-known examples of the ecogothic genre and features a dark atmosphere set in a forested area. The film highlights the relationship between humans and nature. Another ecogothic film example is the 2008 film The Happening, which portrays nature taking revenge on humanity, presenting it as a terrifying force threatening people. Additionally, the 2015 film The Witch uses its setting as a source of horror, blending elements of fear and nature to create an ecogothic atmosphere. Films like The Day After Tomorrow and Midsommar can also be considered examples that reflect an ecogothic atmosphere. Looking at television series, the 2016 show Stranger Things highlights the frightening and unknown aspects of nature. The 2017 series Dark emphasizes the interaction between humans and nature. Ecogothic themes are also present in video games. For example, games like Bloodborne, Resident Evil, Death Stranding, and Dark Souls use the ecogothic concept in their atmospheres and storylines. Ecogothic settings deepen the game’s atmosphere, capture players’ attention, and offer an eerie experience. Finally, ecogothic themes can also be found in music. The Mars Volta’s 2003 album De-Loused in the Comatorium deals with dark and apocalyptic themes, combining rock music with subjects like decay, transformation, and the collapse of nature.
Ekogotik, geleneksel Gotik temalarını—korku, doğaüstü ve korkunç öğeler gibi—çevresel yıkım, iklim değişikliği ve insanın doğaya olan olumsuz etkileri gibi endişelerle birleştiren çağdaş bir türdür. Esasında, klasik Gotik edebiyatın korkutucu atmosferlerini ve varoluşsal korkularını, bugün karşı karşıya olduğumuz ekolojik krizlere uygular. Perili şatolar ya da korkunç malikaneler yerine, ecogothic ortamlarında insanın doğal dünyayı sömürmesi nedeniyle çürüyen ya da harabe haline gelmiş manzaralar ve ortamlar yer alır. Ecogothic eserler, ekolojik bozulmanın korkunç sonuçlarını keşfeder ve doğayı huzurlu veya güzel bir güç olarak değil, tehlike, yabancılaşma ve korkunun kaynağı olarak sunar. Bu hikayeler aracılığıyla, doğa insanlığın çevresel günahlarının bir yansıması haline gelir ve doğa kendisi, korku, intikam veya hatta dönüşüm yaratan bir güç olabilir.
Ekogotiğin ana temaları:
1. Doğayı bir korku kaynağı olarak kullanma: Ecogotik eserlerinde doğa, çürüyen manzaralar, kirli çevreler ya da mutasyona uğramış yaratıklarla, insanın gezegen üzerindeki zararlı etkilerini yansıtarak korku kaynağı haline gelir.
2. Yıkım ve doğanın çürümesi: Ekogotik edebiyat, Gotik teması olan çürümeyi çevreye de yayar. Terkedilmiş fabrikalar ve ölen ormanlar, insan ihmalinin neden olduğu ekosistemlerin çöküşünü simgeler.
3. Varoluşsal Korku ve Etik Sorular: Bu eserler, insanın dünyaya karşı sorumluluğunu ve insan eylemlerinin geri dönüşü olmayan zararlara yol açtığını sorgulayarak ahlaki ve varoluşsal endişelere değinir.
Ekogotik, sadece bir korku türü değil, aynı zamanda bugün karşı karşıya olduğumuz çevresel krizlerin bir yansımasıdır. Bu eserler, gezegene nasıl davranmamız gerektiği ve doğayı taşma noktasına getirirsek neler olacağı gibi önemli soruları gündeme getirir. İnsanların eylemlerinin gerçek dünyadaki sonuçlarıyla yüzleşmemizi sağlayan ve eğer yollarımızı değiştirmezsek bizi bekleyen korkutucu bir geleceği düşünmemize sebep olan bir uyarıdır.
En önemlisi, ekogotik eserler, doğayı hâkim olunması gereken bir şey olarak gören insan-merkezli bakış açılarını eleştirir. İnsan kibri ve egosunun, genellikle “doğanın intikamı” olarak tasvir edilen, felaket sonuçlara yol açabileceğini gösterir. Örneğin, 2020 yılında COVID-19’u deneyimlediğimizde, çözülmesi ya da birinin çözmesini beklemekten başka yapabileceğimiz bir şey yoktu. Hâlâ bu virüsün hangi hayvandan kaynaklandığını ya da dünyaya ne kadar hızlı yayıldığını tam olarak bilmiyoruz, ancak bu durum, insan olarak kontrolümüz dışında olan şeyler olduğunu bizlere gösterdi.
Ekogotik, romantize edilmiş doğanın tam tersidir. Doğayı yüce ve iyileştirici olarak idealize eden diğer alanların aksine, ekogotik daha karanlık ve karmaşık bir bakış açısını idealize eder. Doğa hem güzel hem de korkutucu olarak tasvir edilir. Ekogotik terimi ortaya çıkmadan önce, Simon Estok’un kullandığı “ekofobi” terimi, insanların doğayı tehditkar ve kotkutucu bir kavram olarak gördüğünü ve algıladığını ifade eder. Yani ekofobi, doğa korkusu gibi bir şeydir. Bu terim, ekogotik ile önemli bir bağlantıya sahiptir. Ekogotik, doğa ile doğaüstü arasındaki sınırları ortadan kaldırır. Ekogotikte, doğal unsurlar doğaüstü unsurlarla birleştirilir ve doğal ile doğa dışı arasındaki ayrımı sorgular. Ormanlar ve kırsal manzaralar gizem ve korkunun mekânları haline gelir.
Son olarak, ekogotiğin önemli olma nedenlerinden biri, insan dışındaki canlılara öncelik vermesi ve onlara güç kazandırmasıdır. Bitkilere, hayvanlara, hava olaylarına ve doğal manzaralara sıklıkla bir “etkinlik”verir; yani, onlar hikâyenin aktif katılımcılarıdır. Genel fikir şudur: Eğer doğaya ve insan dışındaki varlıklara saygı göstermezseniz, doğa sizden intikamını alır.
Eko-gotik edebiyat, insanlığın doğayla olan karmaşık ve rahatsız edici ilişkisini keşfeder; çevresel temaları, korku, hayranlık ve yücelik gibi Gotik unsurlarla harmanlar. Bu yaklaşım, Richard Powers’ın The Overstory ve Cormac McCarthy’nin The Road eserlerinde etkileyici bir şekilde karşımıza çıkar. The Overstory’de ağaçlar, insan zamanına kayıtsız, kadim ve bilinçli varlıklar olarak tasvir edilir. Romanın eko-gotik tonu, insanlığın yıkıcı kibriyle doğanın yüce gücünü karşılaştırarak ortaya çıkar. Bu eser, ekolojik çöküşün dehşetini ve insan yaşamının gezegenin tarihinde ne kadar kısa bir an olduğunu bize hissettirir. Buna karşılık, McCarthy’nin The Road’u, ölü bir çevrenin nihai Gotik düşman haline geldiği bir kıyamet sonrası dünyayı hayal eder. Küllerle kaplı bu dünya, insanlığın doğaya bağımlılığını ve ekolojik başarısızlığın sonuçlarını ürkütücü bir şekilde hatırlatır. Her iki roman da doğanın hem hayranlık uyandıran hem de korkutan gücünü ortaya koyar ve bizi çevresel kaygılarımızla yüzleşmeye, daha sürdürülebilir bir gelecek düşünmeye davet eder.
Gotik edebiyat ve ekolojik eleştiri dünyasını keşfeden eserlere gelecek olursak, Andrew Smith ve William Hughes’un Ecogothic adlı eseri, doğa ile Gotik arasındaki kesişimi küresel bir bakış açısıyla ele alıyor. Bir diğer eser ise, Dawn Keetley ve Matthew Wynn Sivils’in Ecogothic in Nineteenth-Century American Literature adlı çalışması. Bu kitap, 19. yüzyıl Amerikan yazarlarının Gotik temaları doğal çevreleriyle nasıl ilişkilendirdiğine odaklanıyor. Her iki metin de Gotik edebiyatın, insanlığın karmaşık ve genellikle yıkıcı doğayla olan ilişkisini anlamak için eşsiz bir mercek sunduğunu gösteriyor. Ayrıca, bu eserler günümüzün ekolojik kriz çağında giderek daha önemli hale gelen uyarılar ve içgörüler barındırıyor.
Ecogothic’ten başlayalım. Bu makale koleksiyonu, farklı kültürler ve zaman dilimlerinde Gotik edebiyatın ekolojik meselelerle nasıl bağ kurduğunu araştırıyor.
Bu eser, Frankenstein’daki Kuzey Kutbu’ndan Kanada ormanlarına kadar vahşi doğanın nasıl Gotik bir unsur olarak işlev gördüğünü analiz ediyor. Doğa, hem hayranlık hem de korku uyandıran yüce ve ürkütücü bir varlık olarak tasvir ediliyor.
Birçok makale, Gotik’in geleneksel temalarını—çürüme, korku ve bilinmeyeni—modern ekolojik korkularla ilişkilendiriyor. Örneğin, Gotik eserlerde doğa, insanın sömürüsüne karşı intikam alır gibi tasvir edilerek, iklim değişikliği ve çevresel bozulmaya dair kaygıları yansıtıyor. Farklı metinler ve filmler incelenerek, farklı bölgelerin Gotik manzaralarına yerel korkuları nasıl işlediği gösteriliyor. Örneğin, Kanada’da geniş ve vahşi alanlar yalnızlık ve ekolojik kırılganlığı vurgularken, İngiliz Gotik’inde doğa genellikle sınıf ve sanayileşme ile ilişkilendiriliyor. Andrew Smith ve William Hughes’un Ecogothic kitabının girişinde geçen bir alıntıdan: “Gotik korkunun yeri olarak beden—cinsel, yaralı, parçalanmış ve kutlanmış—edebi bir manzarada yeniden hatırlanabilir ve olumlu şekilde yeniden bir araya getirilebilir.” Bu, Gotik edebiyatın, korku ve dönüşüm yaratmak için bedeni nasıl kullandığını ve çevre ile bağlantıya dair bir yenilenme potansiyelini keşfettiğini vurgular. Ekogotik bağlamda bu fikir, yaralı veya tehditkâr olarak tasvir edilen doğanın aynı zamanda dayanıklılığı ve edebiyatta bir bağlantı sembolü olabileceğini gösterir. Bu analizlerden, Ecogothic’in, doğayı insan müdahalesinin hem kurbanı hem de karşı gücü olarak görme becerisini vurguladığı anlaşılabilir.
Ecogothic in Nineteenth-Century American Literature’a geçecek olursak bu antoloji, 19. yüzyıl Amerikan yazarlarının Yeni Dünya’nın vahşi doğasını sorgulamak için Gotik temaları nasıl kullandığını inceler.
Tehdit Olarak Vahşi Doğa: Avrupa Gotik edebiyatında doğa genellikle statik ve melankolik bir şekilde sunulurken, Amerikan Gotik’i doğayı dinamik ve düşmanca tasvir eder. Örneğin, Melville’in Moby Dick ve Poe’nun The Narrative of Arthur Gordon Pym adlı eserlerinde vahşi doğa, korku ve gizemin bir unsuru olarak karşımıza çıkar.
Bu koleksiyon, Amerikan yazarlarının Gotik imgeleri kullanarak çevrenin yıkıcı şekilde sömürülmesini nasıl eleştirdiğini vurgular. Örneğin, Gotik anlatılar sanayileşme ve genişleme politikalarının sonuçlarını simgeler, bu temalar günümüzde ekolojik çöküş tartışmalarında hâlâ güncelliğini koruyor. Amerika’nın geniş ve keşfedilmemiş vahşi doğası hem korku hem de hayranlık uyandırmıştır. Bu ikilik—doğanın ihtişamına duyulan hayranlık ile onun kontrol edilemez gücüne dair dehşet—Amerikan Ekogotik geleneğinin çoğunu tanımlar. Makalelerde ayrıca Gotik perspektifin, insanlığın doğaya hükmetme arzusuyla doğanın bu kontrole direnişi arasındaki gerilimi araştırmak için nasıl bir araç sunduğu tartışılıyor.
Sonuç olarak, her iki metin de Gotik edebiyatın ekolojik kaygıları nasıl ele aldığını anlamak için olağanüstü içgörüler sunuyor. Ecogothic, küresel ve çeşitli bir bakış açısı sunarken, Ecogothic in Nineteenth-Century American Literature, Amerika’nın vahşi doğasıyla olan eşsiz ilişkisine odaklanıyor. Birlikte ele alındığında, bu eserler Gotik edebiyatın korku, gizem ve çürüme yoluyla insanlığın doğayla olan hassas ilişkisini nasıl yansıttığını gösteriyor. Bu eserler, doğanın yalnızca pasif bir arka plan değil, aynı zamanda çoğu zaman intikamcı bir güç olduğunu hatırlatarak, ona saygı duyma ve koruma gerekliliğine dikkat çekiyor. Artan iklim ve çevre krizleriyle karşı karşıya olduğumuz şu dönemde, Ekogotik edebiyatın içinde barındırdığı uyarılar her zamankinden daha anlamlı görünüyor.
Ekogotik, çevresel felaketlere, doğanın tehlikelerine ve insanların çevreyle nasıl etkileşimde bulunduğuna odaklanan bir alt türdür. Korku, gerilim, yabancılaşma ve yalnızlık gibi unsurları birleştirir ve bu temalar popüler kültürde farklı şekillerde karşımıza çıkar.
Örneğin, 2018 yapımı Annihilation filmi, bir grup bilim insanının mutasyona uğramış bitki ve hayvanların bulunduğu bir alanda araştırma yapmalarını konu alır. Bu film, ekogotik türdeki en bilinen yapımlardan biridir ve ormanlık bir alanda geçen, karanlık bir atmosfere sahiptir. Filmde, insanın doğa ile olan ilişkisi ön plana çıkar. Bir başka ekogotik film örneği ise 2008 yapımı The Happening’dir. Bu film, doğanın insandan intikam almasını işler ve doğayı, insanı tehdit eden korkunç bir güç olarak sunar. Ayrıca, 2015 yapımı The Witch filmi, mekânı dehşet ve korku unsuru olarak kullanarak, korku ve doğa elementlerini birleştirip ekogotik bir atmosfer yaratır.
The Day After Tomorrow ve Midsommar gibi filmler de ekogotik atmosferi yansıtan örnekler arasında sayılabilir. Televizyon dizilerine bakacak olursak, 2016 yapımı Stranger Things dizisi, doğanın korkutucu ve bilinmeyen yönlerini vurgular. 2017 yılında yayınlanan Dark dizisi ise insanın doğa ile olan etkileşimini vurgular.
Ekogotik temalar, video oyunlarında da kendini gösterir. Örneğin, Bloodborne, Resident Evil, Death Stranding ve Dark Souls gibi oyunlar, ekogotik terimini oyun atmosferi ve kurgusu için kullanır. Ekogotik mekanlar, oyunların atmosferini derinleştirir ve oyuncunun dikkatini daha fazla çeker, aynı zamanda ürpertici bir deneyim sunar.
Son olarak, müzikte de ekogotik temalar bulunmaktadır. The Mars Volta grubunun 2003 yılında yayımlanan De Loused in the Comatorium albümü, karanlık ve kıyamet temalarını işler. Rock müziğiyle, çürüme, dönüşüm ve doğanın çöküşü gibi konuları birleştirir.
